غرور

از جاده  سراغت را گرفتم. بوي عطرت هنوز در هوا مانده بود.

من لحظه اي دير رسيدم  ولي گويي مدت هاست كه از اينجا رفته اي. از

با د خواستم   طوفان  شوداز آسمان خواستم ببارد

 تا شايد مانعت شوند  اما باد  زوزه كشان مرا به عقب خواند و ابر

به گلي كه هرگز به دستانم ندادي سوگند نمي دانستم دو ستم داري و

اينگونه علاقه ام بيهوده بود.

غرور نمي گذاشت حرفي بزني فقط نگاه مي كردي و

حرفي از محبت نمي زنم  نمي دانم چرا ولي محبت واژه ي غريبي است

حتي برايم آشنايش نكردي.

مرا از خود راندي به اين اميد كه نزديك تر شوم و نمي دانستي بينمان دنيا

دنيا فاصله مي اندازي.

انگار ميدانستي دوستت دارم و نگفتي دوستم داري گذاشتي زمان ثابت كند

و ندانستي اين كار فقط

اندك باوري را كه از عشقت داشتم كمرنگ مي كند.

فاصله ي اين عشق به اندازه ي يك جمله بود كه افسوس هيچ وقت نه

گذاشتي من بگويم و نه خودت حرفي زدي.

حالا رفته اي بدون اينكه حرف دلت را بزني و حرف هايم را بشنوي شايد

از من كينه اي بر قلبت مانده باشد.

به دور دست ها خيره مي شوم  خورشيد در حال غروب كردن است و

هيچ اثري از تو نيست.