غرور

از جاده  سراغت را گرفتم. بوي عطرت هنوز در هوا مانده بود.

من لحظه اي دير رسيدم  ولي گويي مدت هاست كه از اينجا رفته اي. از

با د خواستم   طوفان  شوداز آسمان خواستم ببارد

 تا شايد مانعت شوند  اما باد  زوزه كشان مرا به عقب خواند و ابر

به گلي كه هرگز به دستانم ندادي سوگند نمي دانستم دو ستم داري و

اينگونه علاقه ام بيهوده بود.

غرور نمي گذاشت حرفي بزني فقط نگاه مي كردي و

حرفي از محبت نمي زنم  نمي دانم چرا ولي محبت واژه ي غريبي است

حتي برايم آشنايش نكردي.

مرا از خود راندي به اين اميد كه نزديك تر شوم و نمي دانستي بينمان دنيا

دنيا فاصله مي اندازي.

انگار ميدانستي دوستت دارم و نگفتي دوستم داري گذاشتي زمان ثابت كند

و ندانستي اين كار فقط

اندك باوري را كه از عشقت داشتم كمرنگ مي كند.

فاصله ي اين عشق به اندازه ي يك جمله بود كه افسوس هيچ وقت نه

گذاشتي من بگويم و نه خودت حرفي زدي.

حالا رفته اي بدون اينكه حرف دلت را بزني و حرف هايم را بشنوي شايد

از من كينه اي بر قلبت مانده باشد.

به دور دست ها خيره مي شوم  خورشيد در حال غروب كردن است و

هيچ اثري از تو نيست.

 بهونه

امروز  دلم تنگ شده بود براي خنده كردنات     

                                     براي اون برق نگات سرخي روي گونه هات

شاديامون  غصه هامون   اشكاي رو گونه هامون

                                   دويدنا رسيدنا قهراي يك روزه هامون

داتنگي هاي هر شب و به اين بهونه زنگامون

اون كادوي يواشكي كه دل مي برد از دوتامون

فراراي غايمكي  اون قولاي دروغكي

                                   حتي واسه دردسر واسه يك لحظه ديدنا

گل چيدنا  شنيدن دوست دارم از رو لبا

                                   عكساي يادگاري ها تو البوم خاطرمون

دعواهامون  اشتيامون    بعدش سكوت واسه دلا

شك كردناي بيخودي كه سر مي برد حوصلمون

حسوديا  ناز كردنا  گل گفتنا شنيدنا    غروب به هم رسيدنا

اون خشمايي كه مي شكست دلو واسه بريدنا

اما نه اين جوري بده  ميگم واسه رسيدنا  همش  مي شد بهونمون

امروز داره تموم ميشه با تو بودم چه روزي بود

                             دلم دوباره تنگ شدو  رفتم سراغ خاطرات

داتنگي هام بهونه شد واسه شنيدن صدات

dir=rtl>                                                         

منتظرت مي مانم

روزهايي را كه سلام را بهانه اي براي شروع مي دانستم هرگز  

تصور نمي كردم راهي به سوي پايان باشد.

بغز گلويم را مي فشارد انگار اين اشكها طاقت ماندن ندارند

و قلبم سخت دلتنگ توست.

چه شبي است!آسمان هم غصه دار است ولي تو مي خندي و

نمي دانم ايا پشت اين لبخندها نا اميدي پنهان است يا نه.

برايت دعا مي كنم هم براي تو و هم براي كسانيكه

خدا اين گونه مي آزمايتشان.

اشك هايم را بدرقه ي راهت ميكنم و آرزوهايم را

توشه ي سفرت باشد كه به سلامت برگردي.

نمي گويم خداحافظ  هنوز اميدوارم  فقط مي گويم

سلام منتظرت مي مانم.